Sendeki erki istedim, bunu yapabilmek için seni öldürmem gerekiyordu. Nagual, ölmesen bile büyümün etkisi altında kalacağını ve eğer istersem yaşamın süresince tutsağım olacağını söyledi. Her iki konumda da erkin benim olacaktı."
Burada tutsağı veya kölesi yapmaya çalışıyor ama Castaneda bu yani nagual kendisi. Dona soledad baş edebilir mi hiç?
Asıl düşmanı ise bakın kimmiş?
Eğer gerçeği bilmek istersen, asıl savaş Pablito’yla benim aramda. Benim ölümcül düşmanım o, sen değilsin. Nagual, senin erkinin yolculuğumu kolaylaştıracağını, elde etmek istediğimi almaya yardımcı olacağını söylediydi."
Kendi oğlu. Çünkü erkini asıl tüketen kişi o. Bu yüzden aile bağlarına dikkat etmeliyiz.
"Pablito, gözlerinin yönü benden farklı diye değil, oğlum olduğu için benim düşmanım. Her ne kadar dediğimi anlamasan da bunu sana söylemeliydim. Öteki dünyaya girmem gerek. Nagual’m şu anda bulunduğu yere. Genaro ve Eligio’nun oldukları yere. Bunu yapmak için Pablito’yu yok etsem bile."
Lidia
Josephina
Elena
Rosa
Pablito
Benigno
Nestor
Eligio
Burada hepsinin bulunuş hikayelerinden kısaca bahsediyor. Daha detayları ileriki bölümlerde. Bu kitapta en sevdiğim yan çevrenizdeki bir çok kişiyi bu karakterlerden birine benzetebiliyorsunuz. Veya kendinizle özdeşleştirebiliyorsunuz.
]]>Genaronun erkek çömezleri ve kız kardeşler. Hepsi harika büyücüler.
Ama bu konuyla ilgili özeti kitap sonunda yapacağım. Onlara neler olduğuna dair. Asıl hikayenin neresindeler.
]]>"Nagual, hepimizin yaşamlarımız süresince bir bakış yönü oluşturduğumuzu söylediydi," diye sürdürdü konuşmasını.
"Bu, tinin gözlerinin bakış yönü olurmuş. Yıllar geçtikçe, bu yön aşırı kullanılır, zayıflar ve kötülermiş ve bizler de bu özel yöne bağlı olduğumuz için zayıflar ve kötülermişiz. Nagual, boynumu büküp korkudan bayılana dek tuttuğu gün, bana yeni bir yön vermiş oldu."
İşte dona soledadın değişim noktası. Tinin onu naguala göstermesi de çorba kasesiyle olmuştu. Burada bileşim yani algı noktası kayıyor ve ikinci dikkate geçiyor. Yeni bir algı ile tanışıyor.
]]>Ayrıca neden erkeklerin yok da kadınların var hiç düşündünüz mü bu konuyu?
Diğer rüzgarlarla ilgili anlatılan bölüm şurada
https://www.sessizbilgi.com/post/226/#p226
Onunla sürdürdüğüm tartışmaya bir an ara verip odada dolanmaya başladım. İlk girdiğimde bu zemini nasıl olup da göremediğimi anlayamamıştım. Büyüleyiciydi. Önce, yumuşaklığı ve nemliliği nedeniyle, çimento gibi yayılıp düzlenmiş kızıl kilden yapıldığını düşündüm; sonra, aralarda hiçbir çatlak olmadığını gördüm. Kil kuruduktan sonra büzüşür, çatlar ve aralarda oluklar oluşurdu.
Aynı bölümden yine önceki şartlanmışlıklar ve kayıtların, büyüleyici bir şeyi görmemize engel olması durumu.
Bunlar aslında hayatımızda o kadar çok ki.
]]>O, benim için tam bir anne örneğiydi. Onu altmışına merdiven dayamış, hatta daha da yaşlı olarak düşünürdüm. Zayıf kasları onca ağırlığı zorlukla taşırdı. Saçlarına çokça beyaz düşmüştü.
Anımsadığım kadarıyla, hüzünlü, somurtkan, hoş yüz hatlarına sahip bir kadın, her zaman mutfakta ve her zaman acı çeken, kendini adamış bir anneydi. Yine anımsayabildiğim kadarıyla, çok nazik, hiç de bencil olmayan, pek utangaç, çevredeki herkese hizmet edebilmek için kendini paralayan bir kadındı. Bende, sayısız ve sıradan karşılaşma sonucunda oluşan tablosu işte böyle bir şeydi. Ne var, o gün korkunç derecede farklı bir şeyle karşılaşmıştım
Aslında hepimizin yaptığı bir şey. Birilerini tanımlayıp veya birilerine benzetip daha sonra o kişiyi bir daha hiç görmüyoruz. Buradaki değişim dona soledad'ta mıydı yoksa Castaneda'nın algısında mı bilemeyeceğiz. Ama emin olduğum bir konu bu tür etiketlemelerin hayatımızın her kısmında olması. Özellikle insan ilişkilerinde.
]]>